و به سند معتبر از حضرت امام رضا عليه السّلام مروى است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود كه : خداوند عالميان به هم‌راز خود موسى بن عمران عليه السّلام وحى فرمود كه : اى موسى مرا دوستدار و مردم را دوست من گردان ، موسى گفت : خداوندا من تو را محبّم ، و به دوستى تو فايز گرديده‌ام ، مردمان را چگونه دوست تو گردانم ؟ فرمود كه : نعمتهاى مرا بر ايشان بخوان ، و احسانهاى نامتناهى مرا به ياد ايشان بياور ، چون دانند كه جميع نعمتها و كمالات و مرغوبات از من است و از جانب من به ايشان رسيده غير مرا ياد نكنند ، و پيوسته در ياد من باشند . و شيخ طوسى عليه الرحمه در كتاب امالى از حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام از آباى گرام او عليهم السّلام روايت نموده كه : روزى حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله در مسجد نشسته بودند با جمعى از صحابه ، كه در ميان ايشان بودند ابو بكر و ابو عبيده و عمر و عثمان و عبد الرحمن ، و دو كس از قراء صحابه عبد اللّه بن ام عبد و ابى بن كعب پس عبد اللّه سورهء لقمان را خواند ، تا به اين آيه رسيد وَ أَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً و ابى سوره ابراهيم را خواند ، و به اين آيه رسيد كه وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ حضرت فرمود كه : مراد از ايّام الهى كه مرا امر فرموده است كه به ياد مردم بياورم ، نعمتها و احسانها و امثال و حكمتها و بلاهاى اوست . پس متوجّه صحابه شد و فرمود : بگوئيد كه كدام است اوّل نعمت از نعمتهائى كه خداوند عالميان شما را به تذكّر آنها امر فرموده ؟ هريك از ايشان نعمتى از نعمتها را گفتند ، از انواع خورشها و پوششها و فرزندان و زنان و غير اينها ، چون ايشان ساكت شدند ، به جانب حضرت امير المؤمنين عليه السّلام التفات فرمود كه : اى ابو الحسن تو نيز بگو ، حضرت فرمود كه : پدرم و مادرم فداى تو باد من چگونه بيان كنم در حضور تو امرى را ، و حال آنكه خدا ما را به تو هدايت فرمود ، و جميع علوم و كمالات را به وسيلهء تو به ما فرستاده .